Αντίο Λάκη

 Περνούν κ φεύγουν οι άνθρωποι, 

άλλοι περνούν λίγο ξυστά  κι άλλους τους εγδαρες, άλλοι ειχαν περισσότερο βαριά πατήματα, κάποιοι την κάναν με ελαφρα, άλλοι φεύγοντας έχουν πάρει ολόκληρα κομμάτια σου, άλλοι κ άλλοι κ άλλοι... 

Σε συγγενείς δεν έχουν μείνει πολλοί, είχε φροντίσει ο χρόνος να τους αραιωσει νωρίς,

το σόι-κ απ τις 2 τις πλευρές μισερο....λειψο ,κάποιοι μου λείπουν περισσότερο...

 μετρημένοι κ λίγοι οι εναπομείναντες πολύτιμοι ολοι, ίσως,

όλοι λιθαρακια ζωής, άλλοι μικρά κ άλλοι μεγάλα,  νομίζουμε πως φεύγοντας απ τα γονεικα μας, φτιάχνοντας τις δικές μας ζωές/δουλειές/φαμίλιες/ρουτίνες/απόλυτα κενά/ πως μένουν κ αυτά εκεί...

οι μνήμες, οι θύμησες, τα χνάρια που αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι συγγενείς της νιότης,

 σαν κατακάθια του καφέ που τα ξεκουνας έτσι λίγο με το δάχτυλο να μη τελειωσει ,

σαν τον τούρκικο που πίνεις στα μνημόσυνα κ στις κηδείες, γιατί καλώς ή κακώς πλέον τους θυμάσαι πάνω απ έναν τούρκικο-της παρηγοριάς, φορωντας μαύρα γυαλιά, μαύρα παπούτσια, μαύρους κύκλους

 Άλλος ένας μείον, απ αυτούς που θυμάσαι να σε σηκώνουν ψηλά ψηλά ψηλά κ να σε γαργαλανε, κ να σου δανείζουν κ ας μην έφτανες ποτέ το τόσο ψηλό τους ποδήλατο, κ όταν το ξεχαρβαλωνες δεν έβγαζαν κιχ,

 ένας γιγαντακος που καμαρώνες κρυφά πως πάντα θα καθάριζε για πάρτη σου αν χρειαστεί- που πάντα σου έλεγε για τα μαλλιά σου που ειχαν το χρώμα του κάστανου κ τα μάτια σου της ελιάς κ το βλεπες στα μάτια την αγάπη 

Σκοτώθηκε με τη μηχανή, στις διακοπές,

 έτσι μπαμ ξεκίνησε ένας Αύγουστος κ τελείωσε ένας Λάκης