Μπαμπά

 8 ο μήνας σήμερα, μια ημέρα πριν, 

 7χρονια μετά, 

πάντα ολεθριος Ιούλιος, 

μας τσακωνει πάνω στη διαφορά απ τις δροσαδες και τον συχνά κωλοκαιρο των προηγούμενων,

 μας τσακωνει πάνω σε καψες, 

 σε έρωτες, σε ιδρώτα, αντικουνουπικο αγκαλιά με μυρωδιά απ το καρπούζι, 

όπως σε μια υπέροχη διαδρομή παθαίνεις λάστιχο, έτσι στη κάνει ο Ιουλιος

Τέτοιος παπαρας

μη τον θυμώσω πολύ, 

κι οι άλλοι μήνες κουτσουκελες κάνουν, σε άλλους,

 αλλά δεν μεταλλάσσεται  κανένας σε αντικειμενικό τη στιγμή  που αναθεματιζει την ώρα που πονεσε. 

αγαπημένος μονο σαν γεννήτορας αγαπημένων ανθρώπων...

ολεθριος γιατί έτσι του γούσταρε και πήρε το μπαμπά και το πάντα εκεί της αγάπης του

Δύσκολη η απουσία παρ' όλο που δεν μπορούσε ποτέ να είναι παρών, η μάλλον ήταν,

 μισός, 

μονο για εμένα αγάπη ολόκληρος

Σιωπηλός απ όταν θυμάμαι, με γκριμάτσες κ αστεία μονο σε εμένα,

 κρυμμένος άνθρωπος, 

τεράστιο το στίγμα της ψυχικής ασθένειας βλέπετε-τι θα πει ο κόσμος Ε μανα;

(Σκατα στο στόμα τους, και τότε και πάντα, ο κόσμος πάντα έχει να πει, να βοηθάει δεν ξέρει, να απαλύνει τις απώλειες-ψεμα: κανείςδεν μπορεί να απαλύνει αυτές τις απώλειες )

Αλλού ξεκινησα αλλού το πήγα κι ο ίδιος ο Ιούλιος πρέπει να γελά  που μου την έσκασε το μυαλό και τον άφησα ήσυχο

Μια μικρή ιστορία για το μπαμπά λοιπόν,  δεν έχω πολλές έτσι κι αλλιώς αλλά αυτή είν' η αγαπημένη 

Είχαν πάει  κάπου βασιλικά  Ευβοίας τα γονικα διακοπές, ήδη με άνοια ο κυρ Γιώργος, ακόμα μιλούσε λίγο, με συνεχείς επαναλήψεις αλλά και καποιες αναλαμπές 

Ειχα πάρει ολοκαίνουργια τη μηχανή, γυαλισμενη μαυροκοκκινη ψιλορετρο, street γυμνό μικρό κ ιδανικό για το 1,58 της υποφαινομενης,  και πήγα επίσκεψη

Έχουμε αράξει μπαλκονακι ξενοδοχειακής οικογενειακής μονάδος ΑΑποιοτης πάνω στο κύμα και χαζοπαιζαμε ταβλακι,  το αγαπημένο μας, ακόμα και τώρα που δεν θυμόταν καλά καλά και πήγαινε πάνω κατω,

 η μάνα είχε αρπάξει την ευκαιρία  να μη κάνει τον δεσμοφύλακα <στο παιδι> και είχε πάει να βουτήξει 

Ωραία μηχανή μου έλεγε, να προσέχεις,  έχει συναγερμό ;; 

παγωνι εγώ-ναι μπαμπά μου έχω βάλει και συναγερμό και λουκέτο 

Α ωραία....παύση

Ωραία μηχανή,  να προσέχεις, έχει και συναγερμό; ξανά μανά 

Ναι μπαμπά μου έχει 

Ωραία μηχανή,  να προσέχεις,  έχει και συναγερμό...

Αν δεν το χεις ζήσει δεν καταλαβαίνεις το ζόρι, και όταν το ζεις δεν μπορείς απαραίτητα να το διαχειριστείς 

Πανω λοιπόν στη 5η 6η φορά που κοντευα να πάθω αποπληξια και που σκατα είν' αυτή η μάνα μου να με γλυτώσει (γιατί είναι τόσο δεδομένο πως εκείνη έπρεπε να το αντέχει και να το διαχειρίζεται τέτοιοι είμαστε πολλοί οι καληνυχτακιδες σε τέκνα )

 σαν να κατάλαβε το τσιτωμα μου ο γλυκός μου γυρνά,  με κοίτα και μου λέει:

Όταν είδα τα μάτια σου μετά δεν υπήρχαν αλλά μωρά στο χώρο, εσύ ήσουν το μωρό μου, από τότε σε αγάπησα 

Ήμουν περίπου 35;36; πάνω σε μεγάλη κατραπακια της ζωής μου, προσωπική και συναισθηματική πανωλεθρία, απ την οποία είχα εξολοκλήρου αποκόψει τους γονείς μου, και ήρθε αυτός ο ανθρωπάκος μου, που ποτέ δεν μου είχε πει πικρή κουβέντα να μου πει αυτό που δεν μου είχε ξαναπεί ή  περιγράψει ποτε-τοτε μέσα στο χάσιμο του

Δάκρυσαν τα μάτια μου κατ' ευθείαν, δεν είμαι δα και καμία που συγκρατεί δάκρυα, για ποια με περασατε; 

Με κοιτάει ανήσυχος.. κοιτάει ξανά στη θάλασσα, γυρνάει κουνάει τα ζάρια που είχε στο χέρι και λεει

Ωραία μηχανή, να προσέχεις, έχει και συναγερμό;..

Αυτό, πάω να ρίξω νερό στο κεφάλι μου τώρα γιατί έχω γίνει ρόμπα παραλία δευτερορεπο, μια μέρα πριν, 7 χρόνια μετά

(Σύντομο ιστορικό, υιοθετήθηκα απ το κέντρο βρεφών Μητέρα στην ηλικία των 6μηνων περίπου, το ξέρω από μικρή σαν παραμύθι, όχι δεν έχω ούτε πρόκειται να ψάξω τους βιολογικούς γονείς, οι πραγματικοί γονείς μετράνε κι είναι αυτοί που σε αγάπησαν σε επρηξανέφαγαν τα σκατα σου κι εσύ τα δικά τους κτλ, τα υπόλοιπα για δεσμούς αίματος κτλ να τα κάνουμε κατάπλασμα, στη ζωή μετρά αν έχεις αγαπηθεί και όχι η βιολογία)