Χριστουγεννιάτικο

Υπάρχουμε αυτοί που μας αρεσουν τα Χριστούγεννα,

που μπορεί να χουν σκούρες μέρες τα καλοκαίρια και το Πάσχα να τους -μας δυσκολεύει από θύμησες, όχι αναστασης αλλά πτώσης.

Και πάλι να πρέπει να ντραπούμε που λιγωνόμαστε για την ποπιλα του χριστουγεννου.

Που δεν μας νοιάζει αν μεγαλώσαμε και ποσο ψεύτικη γιορτή και κιτσαρια,

που θέλω να χω τα φωτάκια αναμμένα μέρα νύχτα γιατί με μαγεύαν παιδί κ έχουν μείνει τόσα λίγα που εξακολουθούν.

Να με μαγεύουν

Έχω κάπου σε ένα σπάνιο κουτάκι μνήμης τον εαυτό μου παιδί, να ξυπνώ χαράματα, να κάνω έκπληξη στη μανα,

τι περίεργο παιδί,

αδυναμία ο μπαμπας αλλά ήταν γλυκός κι εύκολος, η πίστα δυσκολίας της κόρης ειν η μανα.

Όλες οι κόρες το ξέρετε αυτό.

κι αυτής της άρεσαν,

άλλο σπάνιο κι αυτό.

Σηκώθηκα, βρήκα το δεντράκι το ψεύτικο με τα πολύ λαμπερά πράσινα ελάσματα για φύλλα, το στόλισα,

έβαλα τις καλές λάμπες μπροστά κ τις φτωχές κ ραγισμένες πίσω, έβαλα τα μπαμπακακια ωραια στρωμένα στη φάτνη, εφέ στο χιόνι που ποτε δεν είχα δει , μετρημένα τα ζωάκια, δώρα δεν θυμάμαι,

δεν με αφορούσαν κι οι κούκλες σε πείσμα,

τι περίεργο κοριτσάκι ,

όλο κατασκευές κ πλειμομπιλια...

περίμενα να δω την έκπληξη στα πρόσωπα , περίμενα.

Ποσο μπορεί να περίμενα; Ήμουν 7;8; Μπορεί κ 5λεπτο, ισως μισάωρο;

ο παιδικός χρόνος ανυπομονησίας είναι ελάχιστος έμαθα οποτε ποντάρω στο λίγο

Τελικά ο παπους ο Γιωργος (που εκείνη τη περίοδο έμενε μαζί μας ο καψερός) είχε δει πως ήμουν ξύπνια,

φώτα, λαμπάκια σου λέει πρωί έγινε, έβαλε καπελάκι πήρε το μπαστούνι και σηκώθηκε να φύγει για το καφενείο, μιλάμε για χαράματα τότε, 4/5 το πρωί χειμώνα,

βρε καλε μου βρε χρυσέ μου,

ξύπνησαν ολοι στο σπίτι χαμός, δεν είδα έκπληξη δεν το θυμάμαι, μόνο γκρίνια.. παράξενο παιδί.

Ακόμα παράξενη

Γιατί γκρινιάζουμε τόσο πολύ;

Γιατί όλα δεν πάνε στη θέση τους όπως τα τουβλάκια στη Μαίρη Ποπινς;

Με ένα κλατς στα δάχτυλα κι όλα όμορφα

Γιατί απαγορεύεται σε έναν άνθρωπο με φουλ ωράριο, 7 παιδιά και εν μέσω κακού χαμού στον τομέα του να φορά <γαριασμενο> φανελάκι;

Γιατί πρόεδρος κράτους (στο δικό μας είναι τιμητικος ο τίτλος μη μπερδεύουμε τα παντα ναι;) απαγορεύεται να βοηθήσει σε αλληλέγγυα δομή; Ξέρει κανεις αν το έκανε και πριν ή αν βοηθά γενικότερα; Εσείς που κράζετε έχετε σηκώσει κωλο να πάτε να βοηθήσετε κάπου έστω για τα γαμημενα <μάτια του κόσμου>;

Γιατί έκανε το ίδιο ο πρωθυπουργός που πραγματικά το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να φροντίσει με δομες, με έργο , με νομους,

με όχι επικοινωνιακό αλλά πολιτικά ορθό τρόπο διαχειρησης πόρων,

να μη πτωχεύσουν και να μη μείνουν άστεγοι οι πολίτες της χώρας του;

Ξέρει κανεις αν έχει κάνει κάτι προς αυτή τη κατεύθυνση ή ειν αρκετά τα 40 περίπουμύρια λαϊκιστι που τρώνε τα ΜΜΕ για να έχουμε υπερκομψα συσσίτια ιδιωτικής παντα πρωτοβουλίας σε ένα χρόνο...

Χριστουγεννο

Μεγάλη υπόθεση πως θα (σου) ανάψουν τα λαμπάκια

Δεν ξέρω αν το κάνατε παιδιά,

να κλείνατε τα υπολοιπα φώτα και να χαζεύετε ώρες τις εναλλαγές σκιών στο χώρο,

δεν είχαμε οθόνες αναμενες μόνιμα μπροστά μας τότε, και τα φώτα μας μαγεύαν περισσότερο νομίζω.

Μπορεί και να μη καταλήξω πουθενά στη μη χριστουγεννιάτικη ακριβώς ιστορία μου,

δεν με νοιάζει κι ολας,

είναι τόσοι οι Εμπενιζερ Σκρουτζ της μιζέριας και της ντεμεκ αλληλεγγύης γύρω και τόσο ωραιο που μεγαλώνοντας συνεχίζουν να μου αρεσουν τα Χριστούγεννα.

Όπως οδηγώ τα βραδιά από τη θλιβερή καποδιστριου, μια εικόνα :

χαμηλώνοντας τα μάτια να μη δείτε την ανθρώπινη εξαθλίωση, αριστερά στο φανάρι κι απέναντι απ τη πονεμένη Βάθης θα δείτε τα λαμπιόνια ,

φωτίζουν και δίνουν μια όψη χαράς στη πιο άσχημη μεριά σας. Τα μεσημέρια παίζουν μωρά στα 2 μπαλκόνια, κάνει το ένα κούνια το άλλο,

δεν έχουν ιδέα γιατί να μην είναι παιδιά σε αυτή τη γειτονιά , που δεν μας ρώτησαν και χρωμάτισαν τα Χριστούγεννα τους

δεν ξέρω από που έχουν έρθει,

αλλά κι αυτά θα γίνουν ενηλικες που θα αγαπούν τα Χριστούγεννα, όσο κι αν τα κλαδέψουν τα φτεράκια τους ,

όσο κι αν τους τρίψετε στη μούρη ποσο ψεύτικα και γιορτή του καπιταλισμού είναι.

Θα συνεχίσω να περιμενω απ τον Αη Βασίλη ένα έξτρα boost (α ρε Μπαμπινιωτη εδώ σε θέλω) στο frankly my dear I don’t give a damn