2020

 αυτές οι μέρες μας πείραζουν,

 μας προετοιμάζουν,

 μας επηρεάζουν,

 μας προιδεάζουν

 για ?ποιό?

ποιό απ όλα? πρώτο απο όλα?

 πρίν απ όλα ? πουτάνα όλα.

φόβος,

 κι ένας ακόμα φόβος,

 κι ένα ακόμα άγχος,

 κι ενα ακόμα άλγος ,

 γιατί δεν είχαμε ήδη αρκετά,  

είμασταν απρόσεκτοι, 

εμείς κανένας άλλος.

είμασταν παράλογα ελεύθεροι είπαν,

 περίεργο πως,

 δεν το είχαμε καταλάβει, 

μας ήταν βλέπεις  εκ γενετής και εντελώς τυχαία δανεικό το πλεονέκτημα .

κι άρχισαν την αφαίρεση

δουλεύοντας πρώτα τη πρόσθεση,

-πάντα μισούσα τα μαθηματικά, 

ήταν τόσοι πολλοί οι νόμοι τους και με τρομάζαν,

πρόσθεσαν τους φόβους,

έβαλαν τα άγχη στα τετράγωνα,

και τα διαίρεσαν σε ότι περνάει απ όραση και ακόη 

και μετά εκδικητικά σχεδόν,

αφαίρεσαν την αγκαλιά.

κι όλοι οι φόβοι, 

όλα τα άγχη, 

όλοι αυτοί οι μικροί θυμοί που πάντα κάλμαρε το χάδι αγαπημένων,

θέριεψαν.

και τα θεριά δεν τιθασεύονται με μάσκες,

κι όλο κλεινόμαστε στα τετράγωνα , 

για να μπορούμε να ανασάνουμε, 

πρίν όχι πολύ καιρό,

 για να ανασάνω έβγαινα έξω,

 μου είπες,

τώρα τρέχω μέσα,

στο τετράγωνο που ακόμα μου αναλογεί,

που ακόμα με αφήνουν να ανασάνω.

έχω δεν έχω αγκαλιά, έχω δεν έχω θλίψη.

είμαι δεν είμαι ελεύθερο